|
|
Refr.: Mer sin die Rut un Wieße Worringer Funke, bei uns do jit et nix zo unke, un kütt dat Funkekorps doher, jit et Freud ein Fasteleer, bei uns do wed noch Spaß jemat, jo dat es Worringer Eijenaat. Han mer Fastelovend he am Rhing, dann jon mer op de Bühn, vun uns hät keiner Ping. Et wed jebütz un kommandet, dä Fastellovend, dä wed he jefeet. Met Freude fiere mer us Heimatfeß, mer danze dann su lang bis Aschermettwoch es. Ref. Seht üch nur die staatse Pooschte an, se ston en Reih un Jlied, et blink de Funkefahn. Et Wöbche wed stets rein jemat, de Botze sin adrett un en d'r Fahl. Un dat Jedöns es immer blank jeputz, de Feddere am Hot op richtich Moß jestutz. Ref. Doch et schönste vun d'r Kompanie, su lurt doch all ens her, dat es doch us Marie. E` su nem nette leeve Puut jit jeder jähn e Bützje op de Schnut. Danz dat Marie met singem staatse Jung, dann röf dä janze Saal: die zwei, die han Fazung! Text: D. Gruben Musik: H. Schnitzler |